Jou dyn eigen oardiel

Pieter de Groot oordeelt in zijn recensie in de Leeuwarder Courant van vrijdag 21 november 2008 dat de nieuwe Spiegel van de Friese poëzie ‘topzwaar’ zou zijn: Er zijn volgens De Groot te veel dichters uit de laatste vijftien jaar opgenomen. Dat is een te snelle conclusie.

Laten we de cijfers even op een rijtje zetten.

De eerste editie van de Spiegel verscheen in 1994. Daar stonden 81 dichters in, van wie 12 nieuwe namen uit de periode vanaf 1980. Die vormden 15% van het totaal. De tweede editie bevat 112 dichtersnamen, van wie 20 uit 1994 en later. Dat is 18% van het totaal.

In vergelijking met de eerste editie is het accent dus maar iets meer op de laatste vijftien jaar komen te liggen, en die kleine verschuiving is meer dan terecht.

Michaël Zeeman heeft in zijn toespraak bij de uitreiking van de Gysbert-Japicxpriis aan Abe de Vries in 2005 de term ‘Friese renaissance’ gebruikt. Hij doelde daarmee op de opbloei van de Friese dichtkunst in de laatste tien, vijftien jaar. Logisch dat er dus relatief meer recent werk in de tweede Spiegel-editie staat. De genoemde opbloei blijkt onder andere uit het gegeven dat het totaal aantal literaire poëziedebuten in de periode 1994-2008 anderhalf keer zo hoog ligt als in het tijdvak van 1980 tot en met 1993! Even terzijde een boude veronderstelling: zou het verschijnen van Spiegel 1 daar misschien iets mee te maken hebben gehad?

Hawar: Spiegel 2 is niet topzwaar, maar waarlijk ook een spiegel van de ontwikkelingen van de laatste vijftien jaar.